Met deze wijn werd ik ooit verrast door de wijnkelner in het piepkleine Le Comptoir des Vins in Cannes. In eerste instantie door zijn volledige ontkenning van het begrip chauvinisme. Want hij toverde namelijk geen Franse rouge uit zijn klimaatkast, maar een Spaanse tinto. Om deze vervolgens niet op de volgens het etiket gedicteerde 18 graden te serveren, maar 4 graden frisser. En dat beviel deze Quatro Pasos, gemaakt van de autochtone mencíadruif uit het noordwestelijke Bierzo, enorm. En mij, ofschoon het toch vrij stevige waar is, destijds ook. 

Jaren later en met de 2020-oogst overigens weer. Want daarin valt marasquin te proeven, een blobje vanillevla uit de tijd dat vanillevla nog vanillevla was, rond sap, donkere kersen, frambozen, bitterzoete amandeltjesmarsepein en de zachte zuren van rijpe bramen die in de schaduw gewacht hebben om geplukt te worden.