Sinds kort in de Walinga-stal, de importeur die zich in het Italiaanse verloren heeft. Wijngoed dat zich naar zijn eigen ondergrond heeft genoemd, argillae, leem. Geen reus op lemen voeten in ieder geval. Niet al te groot domein waar het maken van Orvieto (kans op saaidreiging groot) tot een kunst is verheven. Orvieto blijkt zodoende niet te hoeven smaken als stilstaand water met muggenlarven. Dit heeft sap, kracht en beweging. Naar voren met die appels, amandels, grapefruit en citrus. Verfijning, verdieping en beleving. Lollige eend op het etiket bovendien.