Druif negroamaro wordt al in de 19e eeuw genoemd in z’n gebied van herkomst, Puglia, maar pas sinds kort staat z’n naam trots op etiketten. Lang ging het stoere maar vaak ook wat aangebrande rood uit de hak van de Italiaans laars anoniem over de toonbank, en dan nog hooguit de toonbank van het plaatselijke dorp.

Pas de laatste decennia wordt er verscheept naar verre streken, nu het wijnmaken zo verbeterd is dat menig kenner bij het ruiken van zo’n negroamaro moest denken aan een kruidige châteauneuf-du-pape. Geen gekke vergelijking, want beide warmbloedig en breedgeschouderd, vol fruit, kruiden en specerijen, en toch zacht en welgemoed.

Negroamaro betekent ‘bitttere zwarte’ . Donker is z’n wijn nog steeds, maar bitter allerminst. Een plezier, en de prijs is zo mogelijk nog vriendelijker.