Vanaf de 2019 oogst ging de kwaliteit - indachtig de naam -  bergopwaarts. Het rode fruit verzorgder en gesoigneerder. Onthaarde framboosjes, onthaaste aardbei, een kordate kers. Een snufje kruiderij, een schuchter sinaasappelmarmelade bittertje en kwiek kwebbelende zuurtjes die repten over frissigheid. 

Met de 2020 zocht Montaignan het nog wat hogerop. 'Zo stijlvol als een goede Côtes de Provence rosé' noteerden we. En omdat deze gewoonlijk ook hogere prijskaartjes noteren dan zo'n 'nederige' Pays d'Oc verdiende Montaignan een pluspuntje extra. En de wijn houdt de stijgende lijn te pakken. Misschien juist omdat er een half procentpuntje alcohol afging en de wijn daardoor nog wat viever, frisser en levendiger is geworden? Of is het juist helemaal op het conto te schrijven van grenache die de merlot en cinsault van vorige oogstjaren heeft vervangen?