Daar is ie weer. Kijken we reikhalzend naar uit als er proefflesje komt van de nieuwe oogst. de huiswijn-bourgogne van Huize Hamersma. Uit een net-niet-Vosne-Romanée wijngaard. 'En Lutenière' weet zich slechts door de route national gescheiden van waar de appellation de pinot noir tot 'Vos' verheft. 

Net geen Vosje dus, maar wel helemaal de top qua rode Bourgogne. Verdet is al ontdekt door de sommeliers van menig toprestaurant, Le Garage voorop. Altijd handig met een route national in de buurt. Ook ik volg de oogsten al jaren en met grote dorst. Even terugkijkend: van 2008 tot en met 2018. Pinot noir zoals ik 'm graag in het glas heb. 

Die laatste oogst was overigens een juichjaar. Het begrip legendarisch viel zelfs. Rijp, rijk, gevuld, breed uitwaaierend, een traktatie, een genot. Mooie analyse in Hugh Johnson's Pocket Wine Book: sugar merchants unhappy, vignerons grinning from (y)ear to (y)ear. 

Maar onlangs was er sprake van tweespalt, zij het dat dit met een hoop vrolijkheid en het vullen der glazen gepaard ging. 2019 werd door de ene wijnboer beter gevonden dan 2018 terwijl de andere wijnboer...'Enfin, schenk nog eens in', noteerde ik toen. 'Dan zal ik ook mijn oordeel eens vellen. En mijn winnaar is... 2019.'  Meer fruit, meer zuiverheid, directer, ondeugender, onhebbelijker, grotere dorst veroorzakend. En niet alleen bij mij. 

Inmiddels is 2019 uitverkocht. Maar kijk aan, daar is 2020. Kleine oogst, wel wijnen met veel concentratie, inhoud en een overtuigend bidbook. En waar links en rechts wordt getwijfeld over de balans van dit jaar, is daar bij Verdet geen twijfel over. De tweede wijn uit het tweede decennium dat ik 'En Lutenière' proef, lijkt zelfs beter en beter te worden.