Tot op heden heb ik slechts rood ter beoordeling mogen begroeten van Aurélien Verdet. Misschien omdat ie net wat ruimer in de pinot noir zit dan in de chardonnay: respectievelijk 2,2 om 1,3 hectare. Inderdaad, opgeteld is dat nog steeds niet veel. En dan te bedenken dat een en ander ook nog eens verdeeld is over tien verschillende appellations.  Lees  zodoende meer over Verdet bij onder andere zijn En Lutenière, Les Condemennes, Le Prieuré en Aux Beaux Monts. Allemaal rood en bijzonder. 

Welbeschouwd heeft deze blanc de meeste ruimte: die 1,3 hectare heeft ie helemaal in zijn eentje tot zijn beschikking. Dat ie gebruik mag maken van de oudste biologische wijngaard in de regio weet ie op waarde te schatten. Vader Verdet ging in 1971 al om en de jonge Aurélien is nog veel meer een believer. Uitstekende witte bourgogne. Het licht wulpse gele fruit, het knipoogje exotique, de fijne kruidigheid, het kleine eikenbewijs, het molligheidje dat zo fijn gefileerd wordt door drink- en eetlust opwekkende zuren. Aldus 2018 waar ik vorig jaar voor het eerst mee kennismaakte. 

Thans 2019: geconcentreerder en toch fijner.  Loopt in de kwaliteitsparade geen seconde uit de pas. Zuiver, puur, heel precies, en o zo fijnzinnig zijn hout presenterend. Niet te zwaar, niet te lomp. Licht toasty, snufje rokerigheid. Streepje beter, zou ik zo zeggen.