‘Laat de wijnwetenschappers er maar over ruzie maken of de plek, het terroir, of het handschrift van de wijnmaker het belangrijkst is. Bij mijn wijnen kloppen ze alle drie. Precies. Punt uit.’ Was getekend: Herbert Zillinger.

Oostenrijks wijnmaker die zich er helemaal op heeft toegelegd om de eigen druiven tot grote hoogten te brengen. Lukt ’m behoorlijk goed. Eentje die verder ook een volstrekt eigen taal spreekt.  Die van de biodynamie onder andere.

Dat levert een zweigelt op die het hoogste woord heeft. En daarbij geurt als een koeienstal in de zomer. Met kerngezonde scharrelkoeien dat spreekt. Veel zwart fruit. Pruimen, zoete kersen. Beetje mokka en een pittige kruidigheid. Krachtig, ongedwongen, soepel in de heupen. 12,5 procent houdt ons ook fit genoeg om nog wat verder richting de Horizont te bewegen.