Je ziet ze niet vaak in de Nederlandse supermarktschappen: Amerikaanse wijnen. Hooguit wat Ernest & Julio Gallo-instappers met corresponderende aroma's. Reden voor die ondervertegenwoordiging: de prijs. Wijn maken in de States is kostbaar - net als in Nederland trouwens, kijk maar eens wat een Nederlandse fles kost. Maar daarnaast sluit de smaak van de gemiddelde Amerikaanse wijndrinker niet naadloos aan op die van de gemiddelde Noord-Europeaan. Wij houden van droog, zij houden van zoet. Wij houden van subtiel, zij houden van dik eikenhout en roomboterchardonnay's. Excuus, ik liet me even gaan. Dit zijn natuurlijk allemaal vooroordelen, waar alles van klopt. Sorry, doe ik het weer. Maar: A change is gonna come, zoals Sam Cooke al zong. De stijl van de Amerikaanse wijnen is héél voorzichtig aan het vereuropesen. Minder restsuikers, minder alcohol, minder plak. Vooral in het natuurwijnsegment zijn ze goed bezig. In 'cool climate'-gebieden als Oregon (aan de kust in het noord-westen) worden prachtige droge pinot noirs gemaakt bijvoorbeeld. Zoals deze van wijnmaakster Kelley Fox. Een pareltje dat schittert van het gezonde rode en zwarte fruit. De lichtrode kleur geeft hoop op glouglou, en dat is het ook - glijdt de keel in zonder énig obstakel. Maar in tegenstelling tot gelijksoortige Europese fun-elixers die je al snel in een compleet onverantwoordelijke party mood storten, heeft de Mirabai een ferme ruggengraat van pure chocolade die je bij de les houdt. De Ritalin onder de glouglou als het ware. Prettig to say the least.