Heideboden, is dat wat ik ruik? Heidebloempjes, druivensnoepjes, zoemende honingbijtjes. Het zwierende Timotei-meisje in een witte zomerjurk. Kan ook door het etiket komen. Dat doet enigszins Birkenstockerig aan. Wat weer helemaal modern is, heb ik me laten vertellen. Het leven is ook eigenlijk niets meer dan een herhaling van zetten. Volgens filosofen in de kennissenkring dan. Doch, traditie is iets om trots op te wezen. Dat zijn ze bij Sonnenmulde zeker. Het was bijvoorbeeld opa die de naam ooit aan het weingut gaf. Maar de jongste generatie is ook niet wars van nieuwe technologieën. Als het de kwaliteit van de wijn verbetert, combineren ze die met traditionele methoden: ‘Bei uns nennt man das das ganz einfach Tradinovation.’ Dat is er eentje voor taalliefhebber Wim Daniëls. Die is dol op dergelijke spielereien. En ik op mijn beurt hou wel weer van dit soort recht-voor-zijn-raap-grüners. Vol ouderwetse goudrenetten, oerbitters en niet al te oppervlakkige zuren. Terug in de tijd met een kraakverse Oostenrijker.