Bianco voor geur- en smaakgevorderden. Debuteerde in de gids met de 2015-oogst. De 2016 bereikte mijn proeftafel niet. Maar de 2017 weer wel. Maar staat u mij toe u eerst welkom te heten aan de Italiaanse Rivièra. Alwaar het niveau van het wit het slobberdebobberniveau niet ontstijgt. Toeristen zijn er tevreden mee. Met Cycnus zou je ze alleen maar schrik aanjagen. Die geur van agapanthus, wellicht beter bekend als Afrikaanse lelie, en de inwaaiende verveine gaat wellicht nog. Maar wat te denken van het vervolg in de mond? Die bitse bitters, de vileine zuren die weigeren ‘sorry’ te zeggen, het ruwe van een werkmansknuist, de terughoudende neiging tot perzik, die sappige strengheid van met straffe hand regerende mineralen en met een afdronk zo droog als een Zuid-Italiaans strand afgelopen zomer. Gelukkig steekt er nog een fris zeewindje op, een zoutzweem achterlatend op de bovenlip, waarbij de 2017-oogst zich uiteindelijk iets vriendelijker presenteert.