Gramenon. Drama in drie bedrijven waarin druiven, vuurwapens en het verlies van een partner de hoofdrollen opeisen. Voor het eerste bedrijf verkassen wij naar de Rhône waar Philippe Laurent Domaine Gramenon bestiert, een wijngoed in de Drôme. Laurent ontpopt zich daar als een eigenwijze wijnbouwer die zijn vaak meer dan honderd jaar oude grenachestokken puur natuur wenst te behandelen. Hij gebruikt geen herbiciden en pesticiden. Geeft gras en onkruid de ruimte. Laat de eigen gisten het werk doen. Filtert niet. Zwavelt nauwelijks. En maakt zijn wijn volgens de school van Métras, Lapierre en Foillard, ‘les fous de Beaujolais’. Deze ‘gekken’  inspireerden hem bovendien om zijn wijnen deels te maken via de techniek van de macération carbonique, waarbij hele druiventrossen in het gistingsvat worden gekieperd zodat er een soort ‘inwendige’ gisting ontstaat en de druiven zonder te persen openbarsten met fruitiger wijnen en zachtere tannines als resultaat. Laurent wordt met zijn ‘beaujolais uit de Rhône’ succesvol en populair als volbloed bio-boer. Niet veel later zal datzelfde bloed rijkelijk vloeien… Tweede bedrijf. Waarin Michèle Laurent, ‘vrouw van’, in 1998 zich haar man ziet ontvallen door de meest voorkomende doodsoorzaak bij Franse wijnboeren: tijdens de jacht verwondt Philippe zichzelf dodelijk in plaats van de beoogde haas. Zodat we aan het derde bedrijf kunnen beginnen. Speelt zich weer af op het domaine. Michèle heeft weliswaar haar man verloren, maar niet de moed. Zij gaat door met wijn maken. Die zelfs als beter wordt bestempeld dan die van haar echtgenoot zaliger. ‘Misschien past een vrouwenhand wel beter bij natuurwijn,’ zuchtte importeur Henk ‘De Wijnvriend’ Struijs ooit eens gelukzalig in Le Garage tijdens een Domaine Gramenon-proeverij. Daar raakte ik destijds in de ban van Poignée des Raisins, vrij vertaald een ‘vuistvol wijn’. Van jonge grenache met een paar spatjes cinsault. Rood dat heel dicht op het fruit is gemaakt. Een glas vol vrolijkheid en beduidend minder zwaar op de hand dan het meeste Rhône-rood. Een zomerfeest vol slingers waaraan bes, laurier, braam, tijm, kers en lavendel om en om geregen zijn. Heerlijke zuren, zachte tannines, doordrinkbaar en verteerbaar. Jaren later en vele flessen, misschien wel dozen Gramenon voor privégebruik verder, proef ik zijn l’Elementaire – die natuurlijk helemaal niet elementair is. Wild, bossig, aards, de geur van een wild zwijn. Dierlijk. Bovendien net op het bospad gepoept: de geur van mest en oerdriften. Destijds tijdens de proeverij in Le Garage negeerde de keuken het fatale jachtongeluk: de eerste wilde haas van het seizoen kwam op tafel. De gewijde stilte die toen viel, had daar echter niets mee te maken. Happy end. Doek. Applaus. Joop Braakhekke zaliger na de voorstelling: ‘Aan dit domaine heb ik mijn hart verloren.’