‘We are not bottlesellers, we are storytellers,’ hoorde ik een Australische wijnmaker ooit zeggen. Helaas waren zijn verhalen beter dan de wijn die hij inschonk. Praatjes vullen geen glaasjes. Toch een aardig weetje over Emilie en Brice Bolognini. Laatstgenoemde is de achterkleinzoon van Ennio Bolognini, de cellist van Harry Belafonte. Daar ga je nog geen lekkere wijn door maken, zeg je. Dat klopt. Maar wel door in 2003 een verwaarloosd domein te kopen, de slechte wijngaarden te rooien, de oude stokken op te kalefateren en over te schakelen op bio. Vervolgens nog even druiven plukken en brainpicken bij de fameuze Eric Pfifferling in Tavel en dan zet je op een bepaald moment ook zelf een heel goede rode nîmes op tafel. Eentje waarbij de finesse niet zozeer in het verfijnde zit maar in het volstrekt authentieke. Oorspronkelijk, kordaat, garriguegarnituur, peperig en vol ongetemd rood en zwart fruit.