Grauburgunder

Grauburgunder. Ook  wel Grauer Burgunder. Dat is natuurlijk helemaal geen naam voor een wijn. Ook niet als deze van een druif van dezelfde naam wordt gemaakt. Want Grauburgunder klinkt toch enigszins als een sombere mopperaar die in een geblindeerde kamer kliekjes aan het opwarmen is. Het wrikt ook een beetje. Grau: grijs, vaal, groezelig en smukkig… 

Dat is toch niet wat we ons voorstellen als we een lettergreep later met een Bourgondiër worden geconfronteerd. En – nog meer argwaan – zou die wijn misschien ook zo smaken? In landen buiten Duitsland waar dezelfde druif ook wijngaarden kreeg toegewezen, hebben zijn verzorgers daar wat op gevonden. Zij voorzagen de Grauburgunder van een alias. In de Elzas noemden ze hem pinot gris. In de Loire en in de Jura vonden de wijnmakers malvoisie daarentegen beter klinken. En in Zuid-Afrika, Californië en in Italië is de druif pinot grigio gedoopt. 

Nu klinken die namen wel kleurrijker dan Grauburgunder, de prestaties daarentegen ontstijgen de grauwe middenmoot veelal niet. Vooral de laatste jaren ben ik overspoeld met futloze Elzassers. De eerste echt opwindende Zuid-Afrikaanse pinot grigio moet ik nog tegenkomen. Om over het leeuwendeel van de Italiaanse bijdrage maar te zwijgen. 

Toch is pinot grigio vooral in het land van Bush momenteel aan een ongekende opmars bezig. Waarschijnlijk omdat het in het Amerikaans zo lekker bekt. Dat het spul qua ‘mondbeleving’ overigens niet verder reikt dan ‘waterig en schraal’ schijnt de chardonnaylovers er niet van te weerhouden massaal over te stappen. 

Nee, dan toch liever een lekkere Grauburgunder. Dan proef je sappige peren, ananas, suikerspin en gember. Das gefällt mir!